Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
O kişinin kafasında şiddetli vazgeçilmez iz mevcuttu. Savaşta başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Nasır’dı. Savaşta dertli yaralar almış sığınmacıların tedavi edildiği Danimarka kurumunda uzun süre tedavi alıyor. Sağ kolu kullanamıyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günler elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kalemleri sahiplerinin ihtiyacı için sınıfın yanına bırakıyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Bütün çocukların farklı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaş travmasını şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” demekle kekemelikle.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ile aile hayatında uyum güçlüğü.
Görevli danışmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek amacıyla oğlunun ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.
Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birlikte evde. Büyük aile birlikte toplantı toplantı salonuna girişte, Rahman kalktı, “Muallim!” bağırdı bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye ilk kez yaptı.
Kış aylarında ben, iki] çorap. Dede, terlikle geldi. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine dek uzanan giydi. Annem ve nine çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk fazla kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk ruhu karanlık gizem anlamaya çalışıyorduk.
Baba oğlu sık sık evden, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, kendisini “Hala gözleriyle haklı olarak yatarken gece işemeye!” söyledi. Rahman utanarak odayı terk etmek istedi. Konuyu fazla ağırlaştırmadık.
Toplantıda ailelerin de onayıyla Rahman’ın birkaç psikoloğa yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ile koordine görevi bana.
Sonraki zamanlarda o çocuk koro koşarken, kapıya. Bir şey olmadı fakat canı yandı, uzun uzun üzüldü. Rahman’ı teselli etmek amacıyla elini tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz kağıt bir renkli kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. Rahman, çeşitli renklerde boya kalemleriyle bir karalarken bana unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt getirip önüme bıraktı.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok uğraşmış, uyumak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu sevmiyor!” anlattı. O yıl başka başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı gözden kaçırdım.
Yoldayken Nasır ile buluştum. Bana fark etti, “Muallim!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü sinirlendi; bana söylemedi. Oğul sonraki sık sık çeşitli Kriminal olaylara dolaşıp polis kayda geçmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin bakıldığı bir koruma yurduna gömülmüş. Bütün çabalarımıza karşın o çocuğu kurtaramayan olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemYeni Parti'nin ikinci gününde 160 üyelik PM ve YDK listeleri açıklandı
GündemLizbon’da başlayan barınma eylemleri, gençlerin yaşama hakkını savunuyor
Gündem